Το δημόσιο σχολείο δεν μπορεί να λειτουργεί με λογικές διαχωρισμού και κατηγοριοποίησης. Οφείλει να αποτελεί χώρο δημοκρατίας, ισότητας, αλληλεγγύης και σεβασμού της ανθρώπινης ποικιλομορφίας.

Σήμερα το λέμε ξεκάθαρα, οι εργαζόμενοι, η κοινωνία, η νεολαία, το σύνολο του δημοκρατικού κόσμου θα δώσουμε την δικιά μας απάντηση απέναντι στο μίσος και την ακροδεξιά βία, την καταπάτηση των δημοκρατικών και εργατικών δικαιωμάτων.

Η κατάργηση της μονιμότητας που προωθείται, το νέο πειθαρχικό δίκαιο, η σύνδεση αξιολόγησης και υπηρεσιακής εξέλιξης, οι νέοι μηχανισμοί επιλογής προϊσταμένων, η ψηφιακή επιτήρηση αποτελούν κομμάτια της ίδιας πολιτικής.

Με θλίψη αποχαιρετούμε τον Αλέκο Καλύβη, έναν συνδικαλιστή που άφησε το αποτύπωμα του στον χώρο της συνδικαλιστικής αριστεράς και έναν αφοσιωμένο συνδικαλιστή στο εργατικό κίνημα. Ο Αλέκος υπήρξε σημαντική προσωπικότητα αποτέλεσε υπόδειγμα για όλους με τον δημοκρατικό και συλλογικό τρόπο που λειτούργησε από όποιες θέσεις κι αν υπηρέτησε το συνδικαλιστικό κίνημα. Από τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης ανέπτυξε έντονη συνδικαλιστική

Η επαναφορά του 13ου και 14ου μισθού και οι πραγματικές αυξήσεις δεν είναι «παροχές». Είναι ζήτημα αξιοπρέπειας και στοιχειώδους κοινωνικής δικαιοσύνης.

Ο Θοδωρής υπήρξε ένας σπουδαίος αγωνιστής, ένας άξιος παιδαγωγός και ένας σπάνιος άνθρωπος. Έντιμος, ανιδιοτελής και ακούραστος συνδικαλιστής.

Η Ενωτική αγωνιστική Εκκίνηση καταγγέλλει την ίδρυση Ανώνυμης Εταιρείας που θα διαχειρίζεται το σύνολο των εσόδων του υπουργείου Πολιτισμού, εσόδων που προκύπτουν κυρίως από τα μνημεία και την αρχαία πολιτιστική κληρονομιά.

Η νέα εγκύκλιος επιχειρεί, χωρίς καμία νομοθετική εξουσιοδότηση, να στερήσει από τους δόκιμους δημοσίους υπαλλήλους που κατέχουν τον προβλεπόμενο από τον νόμο βαθμό Γ το δικαίωμα να είναι υποψήφιοι στις εκλογές των Υπηρεσιακών Συμβουλίων.

Δεν πρόκειται για ένα «μεμονωμένο περιστατικό». Δεν πρόκειται για ένα «οικογενειακό δράμα», ούτε για ένα «έγκλημα πάθους». Πρόκειται για γυναικοκτονία. Για την πιο ακραία έκφραση της έμφυλης βίας και της πατριαρχικής εξουσίας που εξακολουθεί να διαπερνά τις κοινωνικές σχέσεις, να ορίζει τις ζωές των γυναικών και να θεωρεί ότι οι γυναίκες αποτελούν κτήμα, προέκταση ή ιδιοκτησία των ανδρών.