Δημοσιεύθηκε σήμερα η «καθαρογραφή» της απόφασης του ΣτΕ για τον 13ο και 14ο μισθό και το σκεπτικό είναι πραγματικά τρομακτικό.

Όχι μόνο για τους εργαζόμενους στο Δημόσιο, αλλά συνολικά για τους μισθωτούς και τις εργασιακές σχέσεις στη χώρα.

Η πλειοψηφία του ΣτΕ, στην προσπάθειά της να δικαιολογήσει νομιμοφανώς τη μη επαναφορά της μνημονιακής περικοπής των «Δώρων», καταλήγει σε μια συλλογιστική με δύο βασικά στοιχεία:

• Ενώ αποδέχεται πως οι δημοσιονομικές συνθήκες έχουν αλλάξει προς θετική κατεύθυνση, θεωρεί ότι οι υποχρεώσεις του Δημοσίου (ως εργοδότη) απέναντι στους εργαζόμενους για την αποκατάσταση των μισθών έχουν εκπληρωθεί με τις (πενιχρές) αυξήσεις των τελευταίων ετών και τα επιδόματα.

Θεωρεί, λοιπόν, η πλειοψηφία του ΣτΕ πως ο, στη χώρα μας νομικά κατοχυρωμένος, 13ος και 14ος μισθός, στον Δημόσιο και τον Ιδιωτικό Τομέα, δεν συνιστά υποχρέωση, αλλά επιλογή του εργοδότη ως προς το αν και πώς θα τον καταβάλει.

Είναι προφανές πως το σκεπτικό της πλειοψηφίας ανοίγει τον δρόμο ακόμη και για την κατάργηση του 13ου και 14ου μισθού στον ιδιωτικό τομέα.

• Για να δικαιολογήσει την παραπάνω θέση, αλλά και τη δυσμενή μισθολογική αντιμετώπιση των εργαζομένων στο Δημόσιο, η πλειοψηφία του ΣτΕ καταφεύγει σε μια άλλη, εξίσου επικίνδυνη, διατύπωση.

Οι εργαζόμενοι στο Δημόσιο μπορούν να έχουν χαμηλότερους μισθούς από τους εργαζόμενους στον Ιδιωτικό Τομέα, γιατί έχουν διαφορετικό εργασιακό καθεστώς, όπως η μονιμότητα.

Την τελευταία φορά που άκουσα αυτό το επιχείρημα ήταν από το ΔΑΠίτικο τσουτσέκι που είναι εκπρόσωπος Τύπου στο ΥΠΟΙΚ…

Να τονίσουμε ότι το 30% των εργαζομένων στο Δημόσιο δεν απολαμβάνει τη μονιμότητα, καθώς πρόκειται για συμβασιούχους.

Αλλά και ότι, για πρώτη φορά, εισάγεται η ιδέα πως η σταθερή εργασία πρέπει να «τιμωρείται» με μείωση μισθού.

• Εδώ αξίζει ιδιαίτερης μνείας η σημαντική μειοψηφία των έξι δικαστών, που κατανοεί πως οι εργαζόμενοι στον Δημόσιο και τον Ιδιωτικό Τομέα βρίσκονται ουσιωδώς στην ίδια κατάσταση και, άρα, η μη επαναφορά του 13ου και 14ου μισθού προσκρούει νομικά στην αρχή της ισότητας.

Είναι προφανές πως η απόφαση του ΣτΕ δεν συνιστά «οριστικό τέλος» της διεκδίκησης, όπως πανηγύριζαν διάφοροι κυβερνητικοί δημοσιολογούντες.

Παρά την αρνητική απόφαση της πλειοψηφίας, που δυστυχώς υιοθέτησε πλήρως την κυβερνητική επιχειρηματολογία, η διεκδίκηση του 13ου και 14ου μισθού ήταν και παραμένει αίτημα πολιτικής και συνδικαλιστικής δράσης.

Κανείς, βέβαια, δεν μπορεί να αισιοδοξεί πως με αυτή την κυβέρνηση μπορούν οι εργαζόμενοι, στον Δημόσιο ή τον Ιδιωτικό Τομέα, να έχουν οποιαδήποτε θετική εξέλιξη.

Είναι χρέος του συνδικαλιστικού κινήματος να εξασφαλίσει, με κοινωνικούς, μαζικούς και αγωνιστικούς όρους, όχι μόνο την πολιτική αλλαγή, αλλά και ότι αυτή θα συνοδευτεί από πραγματική αλλαγή πολιτικών.