Η γυναικοκτονία στην Καλαμάτα, η πέμπτη που καταγράφεται στη χώρα μέσα στους πρώτους πέντε μήνες του 2026, έρχεται να προστεθεί στον μακρύ και τραγικό κατάλογο των γυναικών που δολοφονούνται επειδή είναι γυναίκες. Μια ακόμη γυναίκα έχασε τη ζωή της από τον σύζυγό της, μέσα στο ίδιο της το σπίτι, ενώ τα ανήλικα παιδιά της βρίσκονταν εκεί.

Δεν πρόκειται για ένα «μεμονωμένο περιστατικό». Δεν πρόκειται για ένα «οικογενειακό δράμα», ούτε για ένα «έγκλημα πάθους». Πρόκειται για γυναικοκτονία. Για την πιο ακραία έκφραση της έμφυλης βίας και της πατριαρχικής εξουσίας που εξακολουθεί να διαπερνά τις κοινωνικές σχέσεις, να ορίζει τις ζωές των γυναικών και να θεωρεί ότι οι γυναίκες αποτελούν κτήμα, προέκταση ή ιδιοκτησία των ανδρών.

Οι γυναικοκτονίες δεν είναι ατομικές παρεκκλίσεις, αποτελούν κοινωνικό και πολιτικό φαινόμενο, βαθιά συνδεδεμένο με τις πατριαρχικές αντιλήψεις, τις έμφυλες ανισότητες και την κουλτούρα ανοχής απέναντι στη βία κατά των γυναικών. Είναι το ακραίο αποτέλεσμα ενός συνεχούς που περιλαμβάνει τη λεκτική, ψυχολογική, σωματική, σεξουαλική και οικονομική κακοποίηση, τον έλεγχο, τις απειλές και την καταπάτηση της αυτονομίας των γυναικών.

Η έμφυλη βία αναπαράγεται και ενισχύεται από τις κοινωνικές και οικονομικές ανισότητες. Η εργασιακή επισφάλεια, η οικονομική εξάρτηση, η υποβάθμιση των δημόσιων υπηρεσιών κοινωνικής προστασίας, η υποστελέχωση των δομών υποστήριξης και η ανεπάρκεια των κρατικών μηχανισμών αφήνουν χιλιάδες γυναίκες εκτεθειμένες στη βία και δυσκολεύουν την έξοδό τους από κακοποιητικές σχέσεις.

Δεν είναι τυχαίο ότι, παρά τις συνεχείς γυναικοκτονίες, η κυβέρνηση εξακολουθεί να αρνείται να αναγνωρίσει θεσμικά τον όρο «γυναικοκτονία», αρνούμενη να αναγνωρίσει τη συγκεκριμένη έμφυλη διάσταση αυτών των εγκλημάτων. Η ονοματοδοσία δεν είναι συμβολική λεπτομέρεια· είναι πολιτική αναγνώριση μιας κοινωνικής πραγματικότητας που απαιτεί στοχευμένες πολιτικές πρόληψης και προστασίας.

Ο αγώνας ενάντια στην έμφυλη βία είναι αναπόσπαστο κομμάτι του αγώνα για κοινωνική δικαιοσύνη, ισότητα και χειραφέτηση. Δεν μπορεί να υπάρξει ελευθερία και δημοκρατία όσο οι γυναίκες φοβούνται μέσα στα σπίτια τους, στους δρόμους, στους χώρους εργασίας και σε κάθε πτυχή της κοινωνικής ζωής. Στεκόμαστε στο πλευρό όλων των γυναικών και των θηλυκοτήτων που βιώνουν διακρίσεις και βία και παλεύουμε για μια κοινωνία απαλλαγμένη από την πατριαρχική καταπίεση, τον σεξισμό, τον ρατσισμό και κάθε μορφή εκμετάλλευσης.

Διεκδικούμε:

• Τη θεσμική αναγνώριση της γυναικοκτονίας και την καταγραφή της ως ιδιαίτερης μορφής έμφυλης βίας.

• Την άμεση ενίσχυση με μόνιμο προσωπικό και επαρκή χρηματοδότηση όλων των δημόσιων δομών πρόληψης και αντιμετώπισης της έμφυλης και ενδοοικογενειακής βίας.

• Τη δημιουργία επαρκών και προσβάσιμων ξενώνων φιλοξενίας, συμβουλευτικών κέντρων και υπηρεσιών στήριξης σε όλη τη χώρα.

• Τη δωρεάν και καθολική πρόσβαση των θυμάτων σε νομική, ψυχολογική και κοινωνική υποστήριξη.

• Την ουσιαστική εφαρμογή ολοκληρωμένων προγραμμάτων σεξουαλικής αγωγής, έμφυλης ισότητας και καταπολέμησης των στερεοτύπων σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης.

• Τη λήψη ουσιαστικών μέτρων στους χώρους εργασίας για την αντιμετώπιση της σεξουαλικής παρενόχλησης, των διακρίσεων και της έμφυλης βίας, με ενεργό συμμετοχή των σωματείων και των εργαζομένων.

• Την εκπαίδευση και λογοδοσία των αρμόδιων κρατικών υπηρεσιών ώστε καμία καταγγελία έμφυλης βίας να μην αγνοείται και κανένα θύμα να μην μένει αβοήθητο.

Καλούμε τις συναδέλφισσες και τους συναδέλφους να συμμετάσχουν μαζικά στη συγκέντρωση διαμαρτυρίας στο Σύνταγμα, την Τρίτη 9 Ιουνίου στις 19:00.

Να υψώσουμε συλλογικά τη φωνή μας απέναντι στην έμφυλη βία και τις γυναικοκτονίες.

Καμία άλλη γυναικοκτονία.

Καμία ανοχή στην πατριαρχική βία.

Καμία μόνη απέναντι στην κακοποίηση.

Ο αγώνας για έμφυλη ισότητα, ελευθερία και ζωή χωρίς φόβο είναι υπόθεση όλων μας.

Εδώ η ανακοίνωση