Η σχέση της Ελληνικής Δεξιάς με το Δημόσιο Πανεπιστήμιο είναι εμμονική, ιδεοληπτική, ανορθολογική.

του Γιώργου Πετρόπουλου

Η σχέση της Ελληνικής Δεξιάς με το Δημόσιο Πανεπιστήμιο είναι εμμονική, ιδεοληπτική, ανορθολογική. Ίσως έχει να κάνει με την μικρότερη ή μεγαλύτερη αυτονομία των πανεπιστημίων, ήδη από τον 13 αιώνα , από τις διάφορες μορφές εξουσίας.

Ίσως έχει να κάνει με την δυσανεξία της με την κριτική γνώση, ειδικά με τις θεωρητικές επιστήμες, την κοινωνιολογία, την ιστορία, την φιλοσοφία. Ίσως πάλι με το ότι τα πανεπιστήμια υπήρξαν, όχι μόνο εδώ αλλά παγκόσμια, πολιτικά εργαστήρια που παρήγαγαν κινήματα χειραφέτησης και πρωταγωνίστησαν σε εξισωτικά εγχειρήματα. Πως να ξεχάσουν άλλωστε πως οι φοιτητές του Ελληνικού Δημόσιου Πανεπιστημίου απονομιμοποίησαν το εμφυλιακό κράτος της Δεξιάς, τον αυταρχισμό και την αστυνομοκρατία παίζοντας καταλυτικό ρόλο στην επαναφορά της Δημοκρατίας στην Μεταπολίτευση δηλαδή, την οποία με τόσο πάθος δηλώνουν πως θέλουν να καταργήσουν.

Τα σκεφτόμουν αυτά βλέποντας τον Μητσοτάκη να μιλά στη Βουλή για το Δημόσιο Πανεπιστήμιο. Γι αυτά που έλεγε και κυρίως (δεν μπορεί θα το παρατηρήσατε) για την απέχθεια και την απαξία που σχηματιζόταν στο πρόσωπό του όταν μιλούσε για τα Ελληνικά Δημόσια Πανεπιστήμια. Για το ότι δεν βρήκε μια καλή κουβέντα να πει, για το μεταφυσικό φόβο που σχηματιζόταν στα μάτια του (εντάξει αυτό ίσως είναι το φυσικό του βλέμμα)Και από κάτω, ένα μάτσο ημιμαθών ή αγράμματων ακροδεξιών ψεκασμένων στην πλειονότητα τους, να μηρυκάζουν φράσεις όπως «αιώνιοι φοιτητές» «άντρα βίας και ανομίας» «αριστεία». Χωρίς να αναρωτηθούν ποτέ για ποιο λόγο κάποιος θα σταματήσει τις σπουδές του, χωρίς να δουν ποτέ κάποια που έγινε μητέρα στα 19 της και σταμάτησε για να ξανάρθει στα σαράντα και να πάρει πτυχίο και να βρει δουλειά χάρις αυτό. Γιατί προφανώς ποτέ δεν είχαν αυτή την ανάγκη. Γιατί τρομάζουν στην θέα των αφισών, στη φασαρία, και το νεανικό τελετουργικό των φοιτητικών συνελεύσεων γιατί μάθανε την πολιτική με προαπαιτούμενο την νεκρική σιγή των υπηκόων.

Βρίσκομαι όλη την ενήλική ζωή μου στο Ελληνικό Δημόσιο Πανεπιστήμιο ως φοιτητής και εργαζόμενος και είμαι περήφανος γι αυτό. Γιατί έδωσε την ευκαιρία σ έναν μέτριο μαθητή από μια αγροτική οικογένεια να πάρει δυο πανεπιστημιακά πτυχία, μεταπτυχιακό και διδακτορικό. Γιατί μας έκανε ανθρώπους, μαθαίνοντας τις επιστήμες, την ιδιότητα του πολίτη, τον σεβασμό στο διαφορετικό και την αλληλεγγύη, μέσα και έξω από τις αίθουσες. Και στους διαδρόμους και στα καφέ γύρω από αυτά. Γιατί συναντήσαμε και συναναστραφήκαμε υπέροχες ιδέες και υπέροχους ανθρώπους χωρίς να νιώσουμε ποτέ φόβο .

Είμαι περήφανος για το Δημόσιο Πανεπιστήμιο και τους ανθρώπους του.

Για το Σταύρο Κωνσταντακόπουλο, που μας άφησε πρόωρα, που φορούσε το παλτό και τον σκούφο του για να πάει να κάνει μάθημα σε μια αίθουσα χωρίς θέρμανση.

Για τους φοιτητές και τις φοιτήτριες που κάθονταν στο πάτωμα του μεταπτυχιακού της Πολιτική Επιστήμης και Ιστορίας για να παρακολουθήσουν την διάλεξη, δείχνοντας πραγματικά τι σημαίνει «αριστεία» στους γόνους που αγόρασαν τα πτυχία τους στην αλλοδαπή.

Είμαι περήφανος για τα παιδιά στις γραμματείες, τις βιβλιοθήκες, την φύλαξη που έβαλε σε διαθεσιμότητα ο σημερινός πρωθυπουργός κι αυτά συνέχισαν να προσφέρουν και να αγωνίζονται για το Πανεπιστήμιο.

Νομίζουν ότι θα σκεπάσουν την Ελλάδα με τον ζόφο τους. Πως θα έχουν τους νέους χωρίς δουλειές, χωρίς σπουδές, χωρίς μέλλον και με σκυμμένο το κεφάλι. Το πίστεψαν κι άλλοι και δεν είχαν καλό τέλος….

*Γιώργος Πετρόπουλος, μέλος της ΕΕ της ΑΔΕΔΥ