Το σχέδιο νόμου της κυβέρνησης που δόθηκε για δημόσια διαβούλευση στο τέλος της βδομάδας σχετικά με τις ΣΣΕ σε καμία απολύτως περίπτωση δεν ικανοποιεί τα αιτήματα του συνδικαλιστικού κινήματος έτσι όπως είχαν εκφραστεί όλο το προηγούμενο διάστημα.

Οι περισσότερες και σημαντικότερες μνημονιακές και μεταμνημονιακές διατάξεις που δημιουργούν τεράστια εμπόδια στην υπογραφή και επεκτασιμότητα των ΣΣΕ εξακολουθούν να παραμένουν στο ακέραιο.

Μάλιστα ως προς την μονομερή προσφυγή στον ΟΜΕΔ το σχέδιο νόμου κάνει τα πράγματα χειρότερα, από ότι ήταν.

Συνεπώς οι ελάχιστες βελτιώσεις (μετενέργεια–μείωση του απαιτούμενου για να επεκταθεί η σύμβαση ποσοστού απασχόλησης των εργαζομένων του κλάδου στις εργοδοτικές οργανώσεις που υπογράφουν τη σύμβαση από το 50% συν 1 εργαζόμενο στο 40%) αλλά και η αμφιλεγόμενη παροχή της δυνατότητας επέκτασης μιας σύμβασης χωρίς να λαμβάνεται υπόψη καθόλου το ποσοστό απασχόλησης των εργαζομένων στις εργοδοτικές οργανώσεις εάν τη σύμβαση “κληθεί” να την συνυπογράψει η ΓΣΕΕ δεν αφήνουν καμία απολύτως επιλογή παρά μόνο την απόρριψη του σχεδίου νόμου!

Η παράταξή μας δημόσια ζητά συνεδρίαση του Δ.Σ. προκειμένου όλοι μαζί να αποφασίσουμε την προκήρυξη αγωνιστικών κινητοποιήσεων με στόχο το νομοσχέδιο αυτό να αποσυρθεί και να έρθει νέο που θα καταργεί όλες τις μνημονιακές διατάξεις.

Υ.Γ.: Σχετικά με την αμφιλεγόμενη διάταξη που ορίζει ότι εάν καλέσει μια Ομοσπονδία τη ΓΣΕΕ να συνυπογράψει τη σύμβασή της τότε δεν θα λαμβάνεται καθόλου υπόψη το απαιτούμενο ποσοστό του 50% συν ένα εργαζόμενο (που τώρα προτείνεται να γίνει 40%) για μια φορά ακόμα επειδή το θέμα είναι πολύ σοβαρό θεωρούμε χρέος μας να διευκρινίσουμε τα εξής:

Ναι μεν αυτή η διάταξη βοηθά (όσον αφορά αυτή την προϋπόθεση) να επεκταθεί μια σύμβαση πλην όμως αυτή η διάταξη εμπεριέχει τεράστιους κινδύνους για την κατάλυση της αυτονομίας των συνδικαλιστικών οργανώσεων.

Αυτό οφείλουμε να το τονίσουμε!

Η ιδέα όταν συνυπογράφει η ΓΣΕΕ τη σύμβαση να μην λαμβάνεται υπόψη καθόλου το ποσοστό και έτσι αυτομάτως να επεκτείνεται η σύμβαση δεν είναι καλή ιδέα.

Ευλόγως τίθεται το ερώτημα:

Γιατί να μην λαμβάνεται καθόλου υπόψιν το ποσοστό και χωρίς τη συνυπογραφή της ΓΣΕΕ;

Επαναλαμβάνουμε:

Το γεγονός του ότι τώρα ανακατεύεται η ΓΣΕΕ ως πατερούλης στην υπογραφή της ΣΣΕ ενέχει τεράστιους κινδύνους αδρανοποίησης ελέγχου και ποδηγέτησης των Ομοσπονδιών.

Το ότι αυτά τα δειλά μικρά βήματα επαναφοράς των συμβάσεων συνοδεύονται από μηχανισμούς που περιορίζουν την αυτονομία των κλαδικών Ομοσπονδιών (εφόσον η ΓΣΕΕ γίνεται μέρος αυτού του μηχανισμού που της δίνει ρόλο να υπογράφει κλαδικές συμβάσεις) επαναλαμβάνουμε δεν είναι καλή ιδέα.

Έτσι, κινδυνεύουν να αδρανοποιηθούν οι ομοσπονδίες από το ρόλο τους, γιατί σε αυτές ανήκει με όποιο τρόπο επιλέξουν η άμεση ευθύνη για τις κλαδικές διαπραγματεύσεις .

Επίσης, η συνυπογραφή από τη ΓΣΕΕ κλαδικής σύμβασης αναγορεύει τον εκάστοτε πρόεδρο και την εκάστοτε πλειοψηφία σε ρόλο Πατέρα-μεσσία,

δηλαδή σαν μια υπερκείμενη αυθεντία που εμφανίζεται ως εγγυητής και σωτήρας των συλλογικών δικαιωμάτων.

Έτσι, η δύναμη μετατοπίζεται από τα δημοκρατικά οργανωμένα σωματεία προς μια κεντρική συνδικαλιστική ηγεσία, η οποία παρουσιάζεται

ως η μόνη ικανή να «ξεμπλοκάρει» διαδικασίες και να εξασφαλίσει αποτελέσματα.

Όμως αυτή η ασφάλεια είναι επίπλαστη, επειδή

αντικαθιστά τη δύναμη των εργαζομένων με τη λογική της ανάθεσης από τα «πάνω».

Ο Πατέρας-μεσσίας λειτουργεί έτσι ως υποκατάστατο της συλλογικής πάλης.

Τα συνδικάτα οφείλουν να παραμένουν συλλογικοί οργανισμοί του κόσμου της μισθωτής εργασίας, με αυτονομία και ευθύνη στις κλαδικές διαπραγματεύσεις.