ΕΑΕΚ – Διακήρυξη για το 38ο Συνέδριο της ΑΔΕΔΥ

Συμπληρώνουμε ήδη, από το 2008 μια δεκαπενταετία αλλεπάλληλων κρίσεων. Ξεκινώντας από την οικονομική κρίση που μετατράπηκε σε κρίση χρέους, για να ακολουθήσει η υγειονομική κρίση με χιλιάδες νεκρούς στη χώρα μας, κι αυτή πριν ακόμη τελειώσει να δώσει τη θέση της σε μια πολλαπλή κρίση, ενεργειακή, πληθωριστική, ακόμη και διατροφική.

Δεν πρόκειται προφανώς για μια συρροή ατυχών συμβάντων, για τη κακή μας τη μοίρα ίσως, αλλά για τα αποτελέσματα οικονομικών και κυρίως πολιτικών επιλογών που κυριάρχησαν τα τελευταία 40 χρόνια. Αναφερόμαστε στην απομείωση του κοινωνικού κράτους, τις αθρόες ιδιωτικοποιήσεις δομών και υπηρεσιών, την απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων και τη μείωση του διαθέσιμου εισοδήματος των εργαζομένων. Φαίνεται πια ξεκάθαρα, πως η «αόρατη χείρ» της αγοράς, ο Νεοφιλελευθερισμός δηλαδή, όχι μόνο δεν επιλύει προβλήματα αλλά συσσωρεύει, φτώχεια, ανισότητες, διαρκείς και αλλεπάλληλες κρίσεις αυταρχισμό και πολέμους, δείχνοντας πια την επιτακτική ανάγκη συνολικής αλλαγής του μοντέλου πολιτικής και οικονομίας.

Μετά από σχεδόν τέσσερα χρόνια επιβολής της ακραίας νεοφιλελεύθερης αντιμεταρρύθμισης της κυβέρνησης της Ν.Δ. με αιχμή του δόρατος την απαξίωση της εργασίας, την ουσιαστική απομείωση των μισθών, τις συνεχείς επιθέσεις απέναντι σε κάθε μορφή συλλογικής οργάνωσης των εργαζομένων, και την δημιουργία μιας νέας καχεκτικής δημοκρατίας των παρακολουθήσεων και των επισυνδέσεων, έχει έρθει η ώρα να λυγίσουμε το κλαδί από την άλλη πλευρά.

Όλο το προηγούμενο χρονικό διάστημα οι εργαζόμενοι στον Δημόσιο τομέα, όπως συνολικά η ελληνική κοινωνία βρεθήκαμε αντιμέτωποι με πολλαπλές κρίσεις, οι οποίες βάθυναν το χάσμα μεταξύ των μισθωτών και των κερδοσκόπων του «επιτελικού κράτους». 

Αντιμετωπίσαμε: 

  • την υγειονομική κρίση της πανδημίας, όπου φάνηκε γι’ άλλη μια φορά η σημασία του δημόσιου συστήματος υγείας σε σχέση με την παντελή απουσία των ιδιωτών παρόχων υγείας,
  • την οικονομική κρίση με πληθωρισμό που ξεπερνά το 11% και κατατρώει τους μισθούς, 
  • την κρίση στην ενέργεια που έχει οδηγήσει σε πραγματική ενεργειακή φτώχεια τα νοικοκυριά την ίδια στιγμή που οι ιδιώτες πάροχοι πλουτίζουν με τις πλάτες της κυβέρνησης,
  • την εφαρμογή του αντεργατικού νόμου Χατζηδάκη που απαγορεύει πρακτικά το δικαίωμα στην απεργία, καταργεί το 8ωρο, αποδιαρθρώνει πλήρως τις εργασιακές σχέσεις,
  • τα «golden boys» ενός πελατειακού συστήματος να καταλαμβάνουν θέσεις ευθύνης με προκλητικά υψηλές αμοιβές
  • την ιδιωτικοποίηση βασικών δομών κοινωνικής ανταποδοτικότητας όπως έγινε για παράδειγμα στον ΕΦΚΑ και τον ΟΑΕΔ και πολύ πρόσφατα με την προσπάθεια για πλήρη ιδιωτικοποίηση του ΕΣΥ,
  • την μετατροπή του ΕΦΚΑ σε εργαστήρι πλήρους απορρύθμισης καθώς, του έχει αφαιρεθεί η διαχείριση της τεράστιας ακίνητης περιουσίας του, τα δις του επικουρικού του έχουν δοθεί σε ιδιώτες και στον τομέα των συντάξεων και παροχών, η κατάσταση είναι άθλια για τους πολλούς,
  • την αναξιοκρατία, την αδιαφάνεια και την κατασπάθιση του δημόσιου πλούτου όπως με τα 7 δις των απευθείας αναθέσεων, τη λίστα Πέτσα και τα φαινόμενα Πάτση των κόκκινων δανείων,
  • τον αυταρχισμό και την επιβολή του δόγματος «νόμος και τάξη» με τη βία των ΜΑΤ στις απεργιακές συγκεντρώσεις, τη δημιουργία της πανεπιστημιακής αστυνομίας για τη φίμωση της νέας γενιάς και την ποινικοποίηση των αγώνων στην Εκπαίδευση από την κα. Κεραμέως

Σήμερα, εμπεδώνεται, όλο και περισσότερο, η μεροληπτική και αποτυχημένη πολιτική της κυβέρνησης της Ν.Δ. που δρα με γνώμονα την εξυπηρέτηση ημετέρων και την αισχροκέρδεια των ολίγων.

Είναι χαρακτηριστικό, ότι τα τελευταία χρόνια των προγραμμάτων οικονομικής προσαρμογής ο μέσος μισθός στην Ελλάδα μειώθηκε μεσοσταθμικά κατά περίπου 30%, όταν το ίδιο χρονικό διάστημα οι μισθοί στην Ευρωζώνη αυξήθηκαν κατά 21,6% και στην Ε.Ε. κατά 23,8%. Ακόμα και σε χώρες που μπήκαν σε μνημόνια τελικά οι μισθοί αυξήθηκαν όπως στην Κύπρο ή την Πορτογαλία. Μόνο στην Ελλάδα του κ. Μητσοτάκη οι μισθοί μένουν καθηλωμένοι, και σήμερα πλέον ο πρωτοδιόριστος συνάδελφος αμείβεται με μισθό χαμηλότερο από τον αντίστοιχο βασικό στον ιδιωτικό τομέα. 

ΤΟ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ

Είναι αδιαμφισβήτητο ότι παρά τις αδυναμίες, κληρονομημένες νοοτροπίες και συμπεριφορές που απαξίωσαν τα συνδικάτα, αυτά εξακολουθούν να είναι ο βασικός βραχίονας για την ανατροπή του σχεδίου της βίαιης αναδιανομής και της υποβάθμισης της εργασίας.

 Για εμάς, την Ενωτική Αγωνιστική Εκκίνηση αποτέλεσε προτεραιότητα η ανάδειξη ενός διαφορετικού συνδικαλιστικού παραδείγματος σε όλες τις βαθμίδες της οργανωμένης δράσης των εργαζομένων και πιστεύουμε, πως στο μέτρο των δυνάμεων μας συνεισφέραμε θετικά στη κατεύθυνση ανάταξης των συλλογικών μορφών οργάνωσης των εργαζομένων στο Δημόσιο.

Είναι αλήθεια, ότι μένουν πολλά ακόμα να γίνουν. Έχουμε ακόμα να αντιπαλέψουμε μέσα στα συνδικάτα την κυρίαρχη αντίληψη του αποστεωμένου γραφειοκρατικού και συγκεντρωτικού μοντέλου για την συνδικαλιστική δράση, που λειτουργεί απωθητικά για τους εργαζόμενους, αλλά εξασφαλίζει την αναπαραγωγή συνδικαλιστικών ηγεσιών που λειτουργούν αποκομμένες από τις πραγματικές ανάγκες αυτών που υποτίθεται, ότι εκπροσωπούν. 

Ακόμα και τώρα που η φτωχοποίηση των εργαζομένων στο Δημόσιο χτυπάει κόκκινο, εξακολουθούν να υπάρχουν φωνές, που αποθεώνουν τον ατομικισμό και οδηγούν στον κατακερματισμό του συλλογικού και κοινωνικά ανταποδοτικού χαρακτήρα της εργασίας στον δημόσιο τομέα. 

Η παράταξη της ΔΑΚΕ, επιλέγοντας να γίνει το μακρύ χέρι της κυβέρνησης στην ΑΔΕΔΥ, επιχείρησε να υπονομεύσει τους αγώνες των εργαζομένων ενάντια στην αντιλαϊκή πολιτική Μητσοτάκη. Όταν δε το κατάφεραν, προσπάθησαν να απονεκρώσουν τις λειτουργίες της. Δεν το επιτρέψαμε, πρωτοστατήσαμε  ώστε οι παρατάξεις που απομείναμε, διατηρώντας τις ιδεολογικές και πολιτικές μας διαφορές, να μετατρέψουμε τη συνομοσπονδία σε κέντρο συντονισμού και πόλο αντίστασης στη νεοφιλελεύθερη παρακμή. Από τους αγώνες των υγειονομικών, σε αυτούς στην εκπαίδευση, στη κοινωνική ασφάλιση και στον ΟΑΕΔ, έως τις μεγάλες απεργιακές κινητοποιήσεις ενάντια στο Νόμο Χατζηδάκη και τις τελευταίες για την ακρίβεια και τους μισθούς.

Για την επόμενη κρίσιμη περίοδο, η ΑΔΕΔΥ οφείλει να παίξει το ρόλο που της αρμόζει και σε κρίσιμες στιγμές κατάφερε να ανταποκριθεί με επιτυχία. Σήμερα, που αποκαλύπτεται περίτρανα ότι το «επιτελικό κράτος» του κ. Μητσοτάκη αντιστοιχεί σ’ ένα «παρασιτικό παρα-κράτος», οι εργαζόμενοι μέσα από τα συνδικάτα βρισκόμαστε μπροστά σε μια ιστορική καμπή. Έχει έρθει η στιγμή να διαμορφώσουμε τη δική μας πρόταση για την αξία της εργασίας και την αναβάθμιση των υλικών όρων διαβίωσής μας. 

Η ΑΝΑΓΚΗ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΕΝΟΣ ΝΕΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ

Αποτελεί αδήριτη ανάγκη της εποχής, η δημιουργία του μετώπου των ριζοσπαστικών, προοδευτικών και δημοκρατικών δυνάμεων από τα πρωτοβάθμια σωματεία μέχρι την συνομοσπονδία, ως απάντηση στην ασύμμετρη επίθεση που έχουμε δεχθεί οι εργαζόμενοι στο Δημόσιο τα τελευταία χρόνια. Η πρότασή μας απευθύνεται σε όλες τις δυνάμεις του δημοκρατικού προοδευτικού χώρου και όπως έχουμε αποδείξει με τη δράση μας τα τελευταία χρόνια, δεν καθορίζεται ούτε από μικροπρεπείς και κοντόθωρους σχεδιασμούς ούτε στη βάση του αρνητικού αφηγήματος. Αντίθετα, η επαφή μας με τους συναδέλφους μας και η βιωμένη εμπειρία έχει δείξει πια ξεκάθαρα, ότι ο καθημαγμένος εργαζόμενος στο Δημόσιο αγκαλιάζει όλες εκείνες τις προσπάθειες που στοχεύουν 

  • στην αναβάθμιση της εργασίας
  • στη βελτίωση των μισθολογικών όρων 
  • στην υπεράσπιση ζωτικών δημόσιων αγαθών
  • στην εμπέδωση της αξιοκρατίας και της διαφάνειας 
  • στην εμβάθυνση της δημοκρατίας στους χώρους δουλειάς 

Σήμερα μας δίνεται η δυνατότητα να προχωρήσουμε στη διαμόρφωση ενός μετώπου που θα υπερασπίζεται  το μείζον αγαθό της δημοκρατίας και της ελεύθερης διακίνησης και έκφρασης των ιδεών, κάτι που για πολλούς φαίνεται να είναι ενοχλητικό και ελαττωματικό. Για την αναβάθμιση της λειτουργίας του συνδικαλιστικού κινήματος, το μέτωπο που οραματιζόμαστε θα εμπνεύσει νέους αγώνες και διεκδικήσεις και θα οδηγήσει στην οργάνωση των συναδέλφων από τα κάτω με ελευθερία και δημοκρατία με κοινή συνδικαλιστική και πολιτική συνείδηση. 

Με την δική μας ενεργητική παρουσία, όπως έγινε και στο πολύ πρόσφατο παρελθόν, μπορούμε να μετατρέψουμε τα συνδικάτα σε πραγματικούς χώρους συλλογικής επεξεργασίας θέσεων, δυναμικής διεκδίκησης δικαιωμάτων, εργαστήρια που θα θεμελιωθεί το νόμιμο δικαίωμα του κόσμου της εργασίας για ανατροπή της βίαιης αναδιανομής από την εργασία στο κεφάλαιο. 

Η ΠΡΟΤΑΣΗ ΜΑΣ

Με αφορμή το 38ο συνέδριο της ΑΔΕΔΥ καταθέτουμε στο δημόσιο διάλογο την πρότασή μας, που απευθύνεται σε όλες τις προοδευτικές ριζοσπαστικές δυνάμεις και τους εργαζόμενους για το επόμενο διάστημα με έμφαση:

  • Στην αύξηση των μισθών, τουλάχιστον στο ύψος τους πληθωρισμού με την επαναφορά 13ου 14ου μισθού, και το ξεπάγωμα της χαμένης μισθολογικά διετίας 2016 – 2017.
  • Στην ανατροπή της νεοφιλελεύθερης πολιτικής της κυβέρνησης που οδηγεί στην απαξίωση και ιδιωτικοποίηση των δημόσιων αγαθών και υπηρεσιών ειδικά στους κρίσιμους τομείς της παιδείας της υγείας της κοινωνικής ασφάλισης.
  • Στην κατάργηση του αντεργατικού Ν. 4808/21 και την αποκατάσταση και περαιτέρω εμβάθυνση των εργασιακών δικαιωμάτων και των συνδικαλιστικών.
  • Στην καθιέρωση ενός δίκαιου βιώσιμου αλληλέγγυου  και ανταποδοτικού συστήματος κοινωνικής ασφάλισης
  • Στην επέκταση και την αύξηση του επιδόματος ανθυγιεινής εργασίας στο Δημόσιο, η οποία να συνυπολογίζεται στα όρια συνταξιοδότησης και στο χρόνο εργασίας.
  • Στην κατάργηση όλων των διατάξεων που επιχειρούν να καθιερώσουν πολλούς οργανισμούς του δημοσίου ( ΑΑΔΕ, ΕΦΚΑ, ΟΑΕΔ , ΜΤΠΥ, Επιθεώρηση Εργασίας) σε πειραματικά εργαστήρια πλήρους απορρύθμισης των εργασιακών σχέσεων, με την απόλυτη και πλήρη εξουσία του Διοικητή. 
  • Στην επαναφορά των Συλλογικών Συμβάσεων με μισθολογικό και θεσμικό χαρακτήρα. 
  • Στη μείωση του εργάσιμου χρόνου εργασίας στο Δημόσιο Τομέα σε 35 ώρες και εν συνεχεία στη καθιέρωση της 4ήμερης εργασίας 32 ώρων χωρίς μείωση αποδοχών.
  • Στην αλλαγή του φορολογικού συστήματος προς όφελος του κόσμου της εργασίας και των λαϊκών στρωμάτων, την αύξηση του αφορολόγητου στις 12000 ευρώ
  • Στην αύξηση των δαπανών που προβλέπονται για το Δημόσιο με προσλήψεις μόνιμου προσωπικού ειδικά στους τομείς κοινωνικής ανταποδοτικότητας (υγεία, παιδεία, πολιτισμός, κοινωνική ασφάλιση, ελεγκτικοί μηχανισμοί του Δημοσίου).
  • Στην εμπέδωση και εμβάθυνση της δημοκρατίας στους χώρους δουλειάς
  • Στην αξιοκρατική και διαφανή επιλογή στελεχών σε θέσεις ευθύνης. Στη δίκαιη και αντικειμενική αξιολόγηση με στόχο τη βελτίωση των παρεχόμενων υπηρεσιών.

Η ακρίβεια Μητσοτάκη και η συνολική αντεργατική πολιτική της Κυβέρνησης μπορεί και πρέπει να βρει απάντηση από τους εργαζόμενους. Τόσο στο 38ο συνέδριο της ΑΔΕΔΥ όσο και μετά θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε για ένα δημοκρατικό, ριζοσπαστικό προοδευτικό μέτωπο των δυνάμεων της εργασίας, που θα ανατρέψει το νεοφιλελεύθερο-νεοσυντηρητικό δόγμα και θα υπερασπιστεί με στόχευση και αυτοτελή δράση τα συμφέροντα των εργαζομένων και μόνο αυτά. 

Σε αυτό τον κοινό αγώνα καλούμε σε συμπαράταξη όλους όσους αντιλαμβάνονται την κρισιμότητα των στιγμών για την ουσιαστική αναβάθμιση της εργασίας, για αξιοπρεπείς μισθούς, για Δημοκρατία στην δουλειά, στα συνδικάτα, στην κοινωνία.