του Σωκράτη Σωτηρόπουλου*

Στον Πύργο σήμερα επιχειρείται ένας επικίνδυνος κοινωνικός διχασμός με αφορμή τον θεσμό των Δημοσίων Ωνάσειων Σχολείων. Η δημοτική αρχή, με το «έτσι θέλω» χωρίς διάλογο και μακριά από το φως της δημόσιας διαβούλευσης, προχώρησε στην επιβολή αλλαγής χρήσης της μεγαλύτερης σχολικής μονάδας της πόλης. Η απόφαση αυτή δεν είναι μια απλή διοικητική πράξη· που να αφορά την εύρυθμη λειτουργία των σχολικών μανάδων της πόλης .Αγγίζει τον πυρήνα της δημόσιας εκπαίδευσης και της κοινωνικής συνοχής.

Η σχολική κοινότητα αντιδρά γιατί αισθάνεται ότι παρακάμπτεται. Εκπαιδευτικοί, γονείς και μαθητές δεν αρνούνται apriori την καινοτομία ή την αναβάθμιση της παιδείας. Αντιδρούν όμως στον τρόπο: στην έλλειψη διαβούλευσης , ενημέρωσης, στη μη συμμετοχή, στην αίσθηση ότι αποφάσεις που αφορούν το μέλλον των παιδιών και των εκπαιδευτικών λαμβάνονται ερήμην τους.

Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι μόνο «Ωνάσειο ή όχι», αλλά ποιος αποφασίζει, με ποια νομιμοποίηση και για ποιόν σκοπό. Όλες αυτές τις μέρες ακούστηκαν και γράφτηκαν πολλά. Αίσθηση προκαλεί η προσπάθεια κύκλων κοντά στη δημοτική αρχή με θεσμικούς ρόλους να επιχειρηματολογήσουν υπέρ των Ωνάσειων και να κινδυνολογήσουν για χαμένες ευκαιρίες στην πόλη. Ποιοι.. Όλοι αυτοί που κατέχουν νευραλγικές θέσεις και ευθύνονται για την κατάντια της πόλης μας, χωρίς πανεπιστημιακές σχολές, χωρίς σιδηρόδρομο, χωρίς υποδομές, χωρίς βιομηχανία χωρίς ανάπτυξη.

Η κοινωνία του Πύργου βαθιά διχασμένη καλείται να επιλέξει αν θα αποδεχθεί έναν θεσμό που επιβάλλεται «άρον άρον» από τα πάνω ή αν θα διεκδικήσει τον ρόλο της ως ενεργός συμμέτοχος στη λήψη αποφάσεων.

Η απάντηση δεν μπορεί να είναι η σιωπή ούτε η πόλωση. Χρειάζεται συλλογική στάση:

– Ανοιχτός δημόσιος διάλογος με πλήρη και λεπτομερή ενημέρωση.

– Σεβασμός στη σχολική κοινότητα και στις όμορες σχολικές μονάδες που θα επιφορτισθούν το μεγαλύτερο αριθμό μαθητών, που δεν θα ακολουθήσουν το Ωνάσειο.

–Υπάρχουν διαθέσιμοι χώροι σε αυτές τις σχολικές μονάδες ?. Υπάρχει πρόβλεψη ή θα γυρίσουμε σε λύση ,στα κοντέινερ . –Αν η ελπίδα της δημοτικής αρχής είναι ένα καλό Ωνάσειο Σχολείο και κοντέινερ για τα υπόλοιπα παιδιά τότε υπάρχει πρόβλημα..

Η κοινωνία του Πύργου έχει αποδείξει στο παρελθόν ότι μπορεί να σταθεί ενωμένη όταν διακυβεύεται το κοινό καλό. Την εποχή των σκουπιδιών στον Πύργο μια άλλη δημοτική αρχή, μας είχε επιβάλει τους τόνους σκουπιδιών στους δρόμους. Οι σύλλογοι γονέων , καθηγητών, δασκάλων, ιατρών και λοιπών φορέων ήταν αυτοί που αντιστάθηκαν στην κατάντια και αντέδρασαν. Μια συλλογική προσπάθεια που ανέδειξε το πρόβλημα και έφερε λύσεις . Όλοι αυτοί σήμερα που «..θέλουν την ανάπτυξη» και ξιφουλκούν κατά γονέων μαθητών και καθηγητών, τότε ήταν κρυμμένοι στα λαγούμια τους.

Σε αυτή την κρίσιμη χρονική στιγμή επιβάλλεται μια συλλογική υπέρβαση.

Τα θέματα της δημόσιας παιδείας δεν αντέχουν άλλη πόλωση.

Αν η παιδεία μετατραπεί σε πεδίο αιφνιδιασμών και επιβολών, ο διχασμός θα βαθύνει. Αν όμως μετατραπεί σε πεδίο διαλόγου και συναπόφασης, τότε ακόμη και οι διαφωνίες μπορούν να οδηγήσουν σε λύσεις που θα υπηρετούν πραγματικά τα παιδιά και το μέλλον της πόλης.

O Σωκράτης Σωτηρόπουλος είναι μέλος της εκτελεστικής επιτροπής νομαρχιακού τμήματος ΑΔΕΔΥ Ηλείας. Το άρθρο αυτό το γράφει και με την ιδιότητα του πρώην πρόεδρου συλλόγου γονέων και κηδεμόνων 1ου Δημοτικού Σχολείου Πύργου και τις αναμνήσεις από τις κινητοποιήσεις την εποχή των σκουπιδιών.