Σφοδρή κριτική στην κυβέρνηση από την Πρωτοβουλία Εργαζομένων στο Υπ. Παιδείας σχετικά με τη μετακίνηση της Δ/νσης Νεολαίας του ΥΠΑΙΘ στο Υπ. Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας και την αναγκαστική μετακίνηση των εργαζομένων σε αυτή..

Η ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ:

Με την εκλογή της νέας κυβέρνησης, ιδρύθηκε νέο Υπουργείο Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας, στη νεοσύστατη Γενική Γραμματεία Δημογραφικής και Στεγαστικής Πολιτικής του οποίου μεταφέρονται, ως σύνολο αρμοδιοτήτων, υπηρεσιακών μονάδων και θέσεων προσωπικού, η Διεύθυνση Νεολαίας  από τη Γενική Γραμματεία Επαγγελματικής Εκπαίδευσης, Κατάρτισης, Δια Βίου Μάθησης και Νεολαίας του  Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων.

Συνεπώς, οι συνάδελφοι και οι συναδέλφισσες, που μέχρι τώρα υπηρετούν στην εν λόγω Διεύθυνση μετακινούνται εκεί. Έτσι απλά.

Χωρίς να μετρά η γνώμη τους, χωρίς να έχουν επιλογή για τη μετακίνηση ή τη μη μετακίνησή τους (βάσει τόπου κατοικίας, οικογενειακής κατάστασης κλπ) χωρίς να ερωτώνται ως υπάλληλοι, εάν η μεταφορά αρμοδιοτήτων εξυπηρετεί τη χρηστή λειτουργία της διοίκησης και τις αρχές της καλής διακυβέρνησης, που τόσο «ωραία» περιγράφονται στο ν.4622/19  περί επιτελικού κράτους.

Και που πάνε όλες αυτές  οι «όμορφες» λέξεις, οι οποίες δικαιολογούν τη μετακίνηση των συναδέλφων;

Στο Υπουργείο Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας: όπου  κοινωνική συνοχή σημαίνει, απαίτηση αποδοχής ανισοτήτων και εξορκισμός των κοινωνικών διεκδικήσεων, με την οικογένεια να αποκτά το ρόλο ενός ιδεολογικού εργαλείου του νέου κοινωνικού συντηρητισμού.

Στην ουσία μας λένε ότι είναι μια καλή ιδέα να σηκωθεί ένας/μια εργαζόμενος/η το πρωί και να πληροφορηθεί  ότι θα μετακινηθεί και αυτός και η θέση στην οποία υπηρετεί κάπου αλλού, με ασαφές περιεχόμενο του «τι θα κάνει», αν αυτό θα εξυπηρετήσει το αντικείμενο της εργασίας του κι αν θα έχει επιπτώσεις στην προσωπική του ζωή.

Επίσης μας λένε ότι είναι μια καλή ιδέα να αποδεχθεί κανείς το ιδεολόγημα ότι όλο αυτό είναι αναπόσπαστο κομμάτι επιτυχούς επιτελικής οργάνωσης, αποτελεί αναπόσπαστο μέρος χρηστής διοικητικής πρακτικής κι ότι εκχωρώντας το δικαίωμα στην έκφραση άποψης για κάτι τόσο σημαντικό, παραμένει κάποιος/α αξιοπρεπής.

Χαμηλές λοιπόν προσδοκίες, αποδοχή ανισοτήτων, πειθαναγκασμός.

Και κάπως έτσι το αφύσικο καθίσταται φυσιολογικό.

Συνάδελφοι/ισσες, ας μην ξεχνάμε ότι ο δημόσιος τομέας είναι στο στόχαστρο μιας πολιτικής που έχει ως στρατηγικό στόχο τον δραστικό περιορισμό του, την κατάργηση δομών – υπηρεσιών και την εκχώρηση μεγάλου μέρους των δραστηριοτήτων του στο ιδιωτικό κεφάλαιο και κατ΄ επέκταση κατάργηση της μονιμότητας.

Στο όνομα μιας υποτιθέμενης αναδιοργάνωσης των δημοσίων υπηρεσιών, οι κρίσιμοι τομείς της Υγείας, της Παιδείας, των Ασφαλιστικών Ταμείων, βρίσκονται εδώ και καιρό στα όρια των δυνατοτήτων τους. Το επίπεδο των παρεχόμενων υπηρεσιών δεν μπορεί να καλύψει τις ανάγκες των πολιτών. Η λειτουργία τους εξασφαλίζεται χάριν της αυτοθυσίας, σε πολλές περιπτώσεις, των εργαζόμενων.

Η κυβέρνηση νομίζει ότι μπορεί να φτιάξει ένα κόσμο, όπου η διεκδίκηση, ο αγώνας, δεν υπήρξαν ποτέ.

Μας λένε να πάψουμε, να μην ακούγεται πια η φωνή μας.

Κι όμως η ελευθερία μας, δεν μπορεί να είναι άλλη από τη συντροφικότητά μας.

Στο πλευρό των συναδέλφων.

Όχι στις μετακινήσεις με το «έτσι θέλω».

-Αλλαγές χωρίς την ενεργή συμμετοχή των ανθρώπων που αποτελούν τη «ραχοκοκαλιά» των υπηρεσιών, δεν είναι αλλαγές, είναι αυθαιρεσίες.

-Απαιτούμε από το Σύλλογο να αναλάβει τις ευθύνες του απέναντι στους συναδέλφους ώστε να αποτραπεί η μετακίνησή τους.

Στηρίζουμε τους συναδέλφους/ισσες στο δικαίωμα της επιλογής και θα διεκδικήσουμε μαζί τους το δίκιο τους.

Πρωτοβουλία Εργαζομένων στο Υπ. Παιδείας