Το Υπ. Εργασίας απολύει 150 επικουρικούς εργαζόμενους – αφήνει τα Κ. Κ. Πρόνοιας της χώρας ακάλυπτα

Το Υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων πετάει στο δρόμο 150 εργαζόμενους όλων των
ειδικοτήτων από τα Κέντρα Κοινωνικής Πρόνοιας όλης της χώρας.


Απολυόμαστε, αφού στηρίξαμε με όλες μας τις δυνάμεις τα Κέντρα Κοινωνικής Πρόνοιας,
εργαστήκαμε για την ασφάλεια και την προάσπιση της υγείας των κοινωνικά ευαίσθητων ομάδων,
όπως παιδιά με ψυχοκινητικά προβλήματα, καθώς και εγκαταλειμμένα, άτομα με βαριές νοητικές
αναπηρίες, ανοϊκούς ασθενείς, τετρα- και παραπληγικούς.


Απολυόμαστε οι εργαζόμενοι που γίναμε «οικογένεια» σε αυτούς τους ανθρώπους, δεδομένου
ότι η πλειονότητα των περιθαλπομένων διαμένει στα Κέντρα αυτά σχεδόν εφ’ όρου ζωής.
Απολυόμαστε οι εργαζόμενοι που γίναμε και νιώθουμε «γονείς» στα εγκαταλειμμένα παιδιά, στα
παιδιά ΑμεΑ.


Απολυόμαστε, την ώρα που παρατείνονται οι συμβάσεις όλων των υπολοίπων συμβασιούχων στην
Υγεία και στην Πρόνοια ως τις 31/3/2022.


Απολυόμαστε μετά από 4 ως 7 συνεχόμενα έτη εργασίας.
Ήδη κάποιοι συνάδελφοί μας πήραν την απόλυση στο χέρι και πήγαν στο σπίτι τους. Στο σπίτι
περιμένουν ενοίκια, λογαριασμοί, φροντιστήρια, σπουδές, βασικές επισιτιστικές ανάγκες. Οι υπόλοιποι
στην αναμονή, από μέρα σε μέρα.
Θα ξαναγράψουμε όσα αναγκαστήκαμε να γράψουμε τόσες φορές, τόσα χρόνια, υπό την απειλή
της απόλυσης η οποία έγινε πράξη.
Μάταια προσπαθούν να πουλήσουν το παραμύθι ότι τα κενά στα Κέντρα Πρόνοιας θα καλυφθούν
με τις προσλήψεις από την Προκήρυξη 7Κ/2019 του ΑΣΕΠ. Οι προσλήψεις της κυβέρνησης δεν φτάνουν
ούτε για «Ζήτω». Διότι την ίδια ώρα μόνιμοι συνάδελφοι συνταξιοδοτούνται κατά κόρον μετά από τόσα
χρόνια δουλειάς και μερίδα του προσωπικού έχει βγει εκτός δουλειάς, με το μέτρο της αναστολής
εργασίας.
Μάταια προσπαθούν να πουλήσουν το παραμύθι ότι στελέχωσαν τα Κέντρα Κοινωνικής Πρόνοιας
με συμβασιούχους συναδέλφους για την αντιμετώπιση του covid-19 διότι πρώτον δεν νοείται στελέχωση
με εξάμηνες συμβάσεις και την απειλή της απόλυσης από πάνω τους, και δεύτερον ο αριθμός τους έχει
μειωθεί κατά πολύ σε σχέση με τον αρχικό μικρό αριθμό τους.

Εκτός αν πρέπει να θεωρούμε στελέχωση, τις εξάμηνες συμβάσεις, τις οχτάμηνες του ΟΑΕΔ, τις
τρίμηνες αναπληρώσεις των αναστολών.
Υπό αυτές τις συνθήκες που έχουν γίνει πλέον καθεστώς, δεν καλύπτουμε ούτε τις βασικές
ανάγκες σε προσωπικό. Εξού και οι εργολαβίες- ιδιώτες σε φύλαξη, καθαριότητα, μπλοκάκια, και … ενός
κακού μύρια έπονται.
Διπλοβάρδιες, δουλειά χωρίς ρεπό, κομμένες άδειες, εκατοντάδες χρωστούμενα ρεπό, ένας
εργαζόμενος στη βάρδια, και όλα αυτά σε βάρος των περιθαλπόμενων, ηλικιωμένων, ΑμεΑ, παιδιών.
Κατά τα άλλα, οι 150 επικουρικοί, μετά από τόσα χρόνια εργασίας, εμπειρίας και προσφοράς στην
Πρόνοια, για την κυβέρνηση, «περισσεύουν».
Δουλεύουμε τόσα χρόνια και γνωρίζουμε από μέσα τις ανάγκες των Κέντρων Κοινωνικής Πρόνοιας.
Καλύπτουμε πάγιες και διαρκείς ανάγκες. Δώσαμε τη μάχη απέναντι στην πανδημία, με πενιχρά
ατομικά μέσα προστασίας στην αρχή, νοσήσαμε, ξεχάσαμε τα σπίτια μας. Καλύψαμε κάθε ανάγκη πέρα
από καθήκοντα και ειδικότητες και καλύπτουμε ακόμα και τώρα, ως την τελευταία μέρα πριν την
απόλυση.
Τι σόι πολιτισμός, ποια επιστήμη, και ποια Πρόνοια, θυσιάζει τις ανάγκες των περιθαλπόμενων,
ηλικιωμένων, ΑμεΑ, παιδιών και πετάει στο δρόμο κοινωνικούς φροντιστές, ψυχολόγους, νοσηλευτές,
τραυματιοφορείς, μάγειρες, τραπεζοκόμους, διοικητικούς, 150 εργαζόμενους των Κέντρων Κοινωνικής
Πρόνοιας μετά από 7 χρόνια δουλειάς και μάλιστα εν μέσω πανδημίας;


ΚΑΝΕΝΑΣ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΣ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ!!!


Οι επικουρικοί εργαζόμενοι, παλέψαμε τόσα χρόνια, οι παλαιότεροι από το 2014, οι νεότεροι
από το 2018 για το αυτονόητο δικαίωμα στη δουλειά, για την κάλυψη των αναγκών της Πρόνοιας.
Σήμερα οι μισοί από εμάς πετιούνται στο δρόμο.

  • Ζητούμε από το Υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων καθώς και από τις Διοικήσεις των Φορέων, να δώσουν λύση άμεσα.
  • Να επαναπροσληφθούμε με επείγουσα νομοθετική διάταξη, αναδρομικά από τη λήξη των συμβάσεών μας.
  • Ζητούμε από την ΠΟΕΔΗΝ και τους Συλλόγους εργαζομένων να πράξουν τα αυτονόητα. Να υπερασπιστούν τους συναδέλφους τους και τους φορείς στους οποίους εργάζονται.
  • ΚΑΜΙΑ ΑΠΟΛΥΣΗ, ΜΟΝΙΜΟΠΟΙΗΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΠΙΚΟΥΡΙΚΩΝ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ
  • Να πάρουν θέση τα πολιτικά κόμματα
  • Ζητούμε από κάθε εμπλεκόμενο φορέα, συλλόγους ΑμεΑ, συγγενείς, να σταθούν δίπλα μας και να απαιτήσουν από τους υπεύθυνους, το Υπουργείο και τις Διοικήσεις, να μην απολυθεί κανείς.