Καταγγελία υπαλλήλων ΥΠΕΣ – συλλογική ευθύνη και ομηρία


Οι παρατάξεις του Υπουργείου Εσωτερικών Πρωτοβουλία και Αγωνιστική Συνεργασία εξέδωσαν μαζί ανακοίνωση καταγγέλλοντας τη νέα αυθαίρετη εντολή της Υπηρεσιακής Γραμματέως για παρουσία του 70% των υπαλλήλων στις θέσεις τους, κατά την πρώτη και τελευταία εβδομάδα του Αυγούστου.Αμφισβήτηση του δικαιώματος αδείας,

Δείτε την ανακοίνωση:

Με απαράδεκτα αιφνιδιαστικό email της, χθες, 20/07/21, η Υπηρεσιακή Γραμματέας απαιτεί την παρουσία του 70% των υπαλλήλων («αυστηρά») κατά την πρώτη και τελευταία εβδομάδα του Αυγούστου και του 50% για τις ενδιάμεσες, αλλιώς
«…για την οργανική μονάδα, …οι άδειες του Αυγούστου δεν θα εγκριθούν στο σύνολό τους…», ενώ «…η απουσία υπαλλήλων που υπάγονται σε οργανικές μονάδες οι οποίες δεν έχουν συμμορφωθεί με τα προαναφερόμενα και δεν συντρέχουν λόγοι υγείας ή λόγοι προκαθορισμένης απουσίας με άλλου είδους άδειες, θα καταγράφεται ως αδικαιολόγητη…».

ΩΣ ΠΑΡΑΤΑΞΕΙΣ-ΜΕΛΗ ΔΣ ΣΕ ΕΓΡΗΓΟΡΣΗ (και όχι σε αδράνεια-ύπνωση, όπως η πλειοψηφούσα ΔΑΚΕ), ΑΝΑΚΟΙΝΩΝΟΥΜΕ ΤΑ ΕΞΗΣ ΣΧΕΤΙΚΑ και ΔΙΕΥΚΡΙΝΙΣΤΙΚΑ:
Α) Η απαίτηση για παρουσία κατά τον μήνα Αύγουστο του 70% των υπαλλήλων ενός θεσμικού υπουργείου είναι εξόφθαλμα υπερβολική και αυθαίρετη. Τέτοιο ποσοστό αμφιβάλλουμε αν απαιτείται καν σε στρατιωτικές υπηρεσίες των συνόρων…
Β) Ο τρόπος που τίθεται το ζήτημα είναι αυταρχικός και ανήθικος. Ο ΥΚ προστατεύει σαφώς το δικαίωμα στην άδεια (άρθρο 49 παρ. 1: «Δεκαπέντε (15) ημέρες από την κανονική άδεια χορηγούνται υποχρεωτικά, εφόσον το ζητήσει ο υπάλληλος, από 15 Μαίου έως 31 Οκτωβρίου”) και προσδιορίζει μόνον ένα λόγο που επιτρέπει τυχόν άρση της, τις «έκτακτες ανάγκες» («3. Επιτρέπεται να μην χορηγείται, να περιορίζεται ή να ανακαλείται η κανονική άδεια προκειμένου να αντιμετωπιστούν έκτακτες ανάγκες της υπηρεσίας, μετά όμως από έγκριση του οργάνου που προΐσταται εκείνου το οποίο είναι αρμόδιο για τη χορήγηση της άδειας»). Αλήθεια, ποια είναι η έκτακτη ανάγκη;

Περαιτέρω, η αυθαίρετη απαίτηση ενός εξωπραγματικού αριθμού παρόντων με την απειλή κύρωσης προς όλους τους ενδιαφερόμενους («δεν θα εγκριθούν στο σύνολό τους»), θέτει μείζον νομικό και ηθικό θέμα. Η απειλή ομαδικής/συλλογικής
κύρωσης, εν όψει άσκησης υπαλληλικού δικαιώματος συνιστά πράξη πρωτόγνωρη, νομικά εντελώς αβάσιμη, καθότι ΔΕΝ υπάρχει διάταξη που να επιτρέπει κάτι τέτοιο και προφανώς ηθικά επιλήψιμη, καθότι με αυτήν επιχειρείται εκβιασμός των
υπαλλήλων-προϊσταμένων να τηρήσουν το ορισθέν ποσοστό (70%) υπό την απειλή ασύμμετρης κύρωσης προς όλους, οι οποίοι καθίστανται κατ’ αυτόν τον τρόπο όμηροι…
Επισημαίνεται ότι η λογική αυτή παραπέμπει ευθέως σε λογικές/πρακτικές που ευδοκιμούσαν και πιθανόν να εξακολουθούν σε στρατιωτικές μονάδες (καψόνι), αλλά δεν έχουν καμία θέση στις δημόσιες υπηρεσίες ενός σύγχρονου, δικαιοκρατούμενου
Κράτους.
Πολύ περισσότερο που η απαράδεκτη, παράνομη, καταχρηστική και αιφνίδια αυτή «απόφαση» προέρχεται από πρόσωπο, που με ευθύνη του είχε παραλύσει επί μήνες το σύστημα χορήγησης αδειών, μη υπογράφοντας έγκαιρα και μη επιστρέφοντας τα έντυπα αδείας. Πολλοί συνάδελφοι έφτασαν να μην γνωρίζουν καν πόση άδεια είχαν!

Κατόπιν των παραπάνω, κατά το μέρος που αυτές δεν εδράζονται στην ισχύουσα νομοθεσία, προσβάλλουν κατοχυρωμένα δικαιώματα εργαζομένων- υπαλλήλων και θίγουν ευθέως την προσωπικότητά τους,

ΚΑΛΟΥΜΕ:
Α) Τον Υπουργό, να οριοθετήσει την κατάσταση των αδειών, στο πλαίσιο του νόμου και των πραγματικών συνθηκών λειτουργίας του Υπουργείου μας, το οποίο τα έχει καταφέρει μια χαρά να λειτουργεί με το 80% των υπαλλήλων σε τηλεργασία…
Β) Τους προϊστάμενους όλων των οργανικών μονάδων, να σταθούν στο ύψος τους, να αναλάβουν την ευθύνη που τους αντιστοιχεί και να μην εφαρμόσουν κατάδηλα παράνομες εντολές (άρθρο 25 παρ.3 ΥΚ).
Γ) Την πλειοψηφία του ΔΣ να αφυπνιστεί και να αναλάβει τις δικές της ευθύνες…