Κάτω από τις στολές, αναπνέουν άνθρωποι…

Γράφει: Η Ιωάννα Νίτσιου

Οι μέρες και οι νύχτες, δεν είναι για κανέναν πλέον ίδιες και το μελάνι δεν στεγνώνει τις λέξεις στο χαρτί, Η καθημερινότητα σχεδόν απειλητική για όλους εμάς τους απλούς πολίτες, εντελώς ζοφερή, αλλά όχι δυσοίωνη, για όλους εκείνους που αντιμετωπίζουν την πανδημία, στην πρώτη γραμμή. Τους υγειονομικούς.: Γιατρούς, Νοσηλευτές και Διασώστες .

Οι άνθρωποι, που αναπνέουν, κάτω από τις άσπρες στολές.. Εκείνοι, που με αυτοθυσία, θεωρούν, κι έτσι είναι, ότι η υγεία είναι το ύψιστο αγαθό για την ανθρώπινη ύπαρξη. Ολοι αυτοί, που νυχθημερόν, με την ίδια αφοσίωση , αφέθηκαν ελεύθερα στην αντιμετώπιση της covid 19, χωρίς όρια και  φραγμούς, εσωτερικούς ή εξωτερικούς, για να κάνουν σε όλους αυτούς που χρειάζεται, ανάταξη ζωής!.

Ωστόσο, θα ήθελα να σταθούμε στους Διασώστες του ΕΚΑΒ. (Το γράφω με κεφαλαία, γιατί δεν είναι απλά μια  σύνθετη λέξη στο λεξικό της Ελληνικής Γλώσσας). Είναι μια μεγάλη οικογένεια ανθρώπων, που μέσω αυτών , συμπολίτες μας που χρήζουν άμεσης βοήθειας, βρίσκουν ανταπόκριση και φτάνουν ασφαλείς στην πλησιέστερη υγειονομική δομή. Ασφαλείς, όχι μόνο οδικώς, αλλά ουσιαστικά, από τη βοήθεια που τους προσφέρουν οι Διασώστες του ΕΚΑΒ και αφορά στην υγεία τους, που στην συγκεκριμένη στιγμή, χρειάζεται βοήθεια.

Δεν είναι λίγες οι φορές, που οι συμπολίτες μας, κάνουν άσκοπη χρήση του ασθενοφόρου, δημιουργώντας πρόβλημα σε πραγματικά πάσχοντες. 

Σήμερα, αντιλαμβανόμενοι οι περισσότεροι, ότι οφείλουμε ως πολίτες να δώσουμε χώρο σε πάσχοντες από κορωνοϊό , κατά προτεραιότητα, πιστεύω, ότι   κατάχρηση των υπηρεσιών υγείας του ΕΚΑΒ, δεν υπάρχει

 Ναι. Οι Διασώστες του ΕΚΑΒ που ξέρουμε είναι απλοί άνθρωποι, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.. Με αντιπαραθέσεις, μικροπροβλήματα και μικροπαρεξηγήσεις…Εκείνο όμως που σαφώς τους χαρακτηρίζει, αλλά και τους ξεχωρίζει, είναι η αγάπη για το λειτούργημά τους. Είναι το καθήκον, για το οποίο έχουν διδαχθεί και εκπαιδευτεί. Να παρέχουν φροντίδα στον συνάνθρωπό τους. Χωρίς δισταγμό. Χωρίς έριδες και με απόλυτη συνείδηση.

Ετσι, από την αρχή της πανδημίας, ανταποκρίθηκαν άμεσα, κι εξακολουθούν να ανταποκρίνονται ,σε αυτό το εξαιρετικά επίπονο έργο, κάτω από αυτές τις αντίξοες συνθήκες με δύναμη και ενσυναίσθηση. Χτες, σήμερα, αύριο, αλλά  και για όσο ακόμα ,χρειαστεί…

Είμαι σίγουρη, πως κανείς ίσως, δεν μπορεί να αναλογιστεί την έντονη συναισθηματική φόρτιση που βιώνουν την κάθε στιγμή, που έχουν απέναντί τους ακόμη έναν πάσχοντα συνάνθρωπό τους, που όχι πρέπει απλά να του παράσχουν βοήθεια, καθώς τον μεταφέρουν στο Νοσοκομείο, αλλά πρέπει να διαχειριστούν το φόβο του αρρώστου, την αγωνία του, τα δάκρυά του και να του δώσουν ελπίδα, κάτω από μια στολή, που θαμπώνει το βλέμμα…

Ποιός μπορεί να σκεφτεί, πως νιώθουν οι Διασώστες του ΕΚΑΒ, όταν καλούνται να δώσουν βοήθεια σε νέους ανθρώπους, ή/και παιδιά. Φανταστείτε, το ψυχολογικό φορτίο που φέρουν πάνω τους. Γιατί, έχουν κι εκείνοι παιδιά, οικογένεια, συγγενείς, κι όμως είναι ΕΔΩ. Έτοιμοι για να στηρίξουν τον συνάνθρωπο, που πολλές φορές είναι ο συνάδελφός τους, εκείνος που νοσεί.  Και τότε, το φορτίο, γίνεται πραγματικά , αφόρητο.

Η ίδια η στολή σου δημιουργεί αρνητικά συναισθήματα. Ολοι γνωρίζουμε για τα λευκά κελιά…

Όλα γίνονται με μέτρα. Με πρωτόκολλο. Τίποτα δεν αφήνεται στην τύχη του. Αλλά πάντα το συναίσθημα, διαρρηγνύει κάθε μέτρο και κάθε προφύλαξη. Η αδρεναλίνη στα ύψη. Οι παλμοί στο χίλια και το κοντέρ να «χτυπάει» κόκκινο στις φλέβες.

Και ρωτάω: Ποιός ψυχολόγος ή ποιος ψυχίατρος θα καταφέρει ποτέ να επουλώσει τα δικά τους τραύματα; Ποια θεραπεία και ποιο χάπι θα σβήσει τις εικόνες;

Το χειροκρότημα δεν φτάνει, ούτε σαν ήχος στα αυτιά τους. Το σκεπάζει η σειρήνα του ασθενοφόρου. Κι όμως. Είναι παντού, για όλους. Σε όλη την Ελλάδα. Χωρίς διακρίσεις. Χωρίς χρώματα και αριθμούς.

Γι αυτό,

ένα μπράβο δεν είναι αρκετό. Ούτε δύο..

Η Πολιτεία έχει άσβεστο χρέος, απέναντί τους και γνωρίζει τον τρόπο εξόφλησης.

Επειδή, κάτω από τις στολές και τις μάσκες, αναπνέουν ΑΝΘΡΩΠΟΙ!!!!!!!!!!

ΠΗΓΗ